Els Van Thuyne
Els Van Thuyne is geboren op 20 juli 1959, en opgegroeid aan zee. De golfslag wist alle sporen van kennis voortdurend uit.
Marnixring Ros Beiaard Dendermonde geeft in 2000 haar gedichtenbundel Dendermonde, Millennium II uit met het pseudoniem Alida Hart.
In 2019 verschijnt Moeizaam Vlees in eigen beheer bij Uitgeverij Het Punt te Baasrode. Waar is Watou ? en Watou, Wat nog meer ? volgen in 2020.
Meander was zo vriendelijk in november 2021 en juli 2023 een aantal gedichten te publiceren.
Sinds 2022 lid van de Van Strijtemse School voor Poëzie, een vrijplaats voor schoonheid en (h)eerlijkheid, getrokken door Ivo Van Strijtem.
Wunderkammer, Dendermonde, december 2023-januari 2024. Een paar van haar gedichten zijn opgenomen tussen de kunstwerken.
Lid van het Anton van Wilderode-, het Filip De Pillecyn- en het Emile Verhaeren Genootschap.
Sinds 2024 lid vn IDCollectief te Hamme, met poëzie bij werk van de medeleden.
Juni 2024: een verrassend telefoontje: Poemtata kent de eerste prijs toe aan het gedicht ‘De zee, altijd weer zij’ in de poëziewedstrijd van dat jaar. Zij geven de bundel ‘beZeeten’ uit.
Steeds vaker worden gedichten in verzamelbundels opgenomen, zoals in Ballustrada 2024 nr1 bij Gegeten en gedronken, en de dichterlijke voetnoot van het Filip de Pillecyncomité bij de roman Monsieur Hawarden in 2025
Via Woordzee.eu kun je nog wat visuele indrukken opdoen.
Ze zuchten, klapperen of suizen,
ruisen, kletteren, razen
bruisen, fluisteren, hijgen,
maar zwijgen doen ze nooit.
Zoals ze gebekt zijn zingen zij.
Bomen: gesprekken zonder einde.
***
kauwtjes vleugelen van boom naar boom
hun kaal gekakel klatert uit de kruinen
rusteloos blijven zij takken ruilen
tot de nacht hen in zijn zwartste blaren bergt
***
September schuurt met zijn blaren in de zon.
Almaar lager zinkt hij uit de zomer.
Warmte loopt verloren in de uren
die krimpen nu het langer donker wordt.
Ik luister naar de jonge herfst.
Met felle kleuren schminkt zij zich,
zij ritselt met haar ruches en haar linten.
***
Een hoofd vol zee
waarin ik rondjes zwem.
Gelukkig vraagt geen mens
waar het naartoe gaat.
***
Zij
Wie zij verzwelgt:
voorgoed verdwenen.
Zijn laatste zuchten
wist zij weg
met het schuim
van haar getijden.
Zij wast de loden zerk
voortdurend schoon,
klost kanten bloemen
om de barsten te
verbergen,
spoelt alles af,
en herbegint,
en herbegint.