Vera Steenput
In 2018 behaalde Vera Steenput een ereplaats in de poëziewedstrijd van Oostende en in 2020 en 2022 werd ze opgenomen in de short list van respectievelijk de 2de en de 3de Zeef poëzieprijs.
Zij publiceerde in literaire tijdschriften waaronder Poëziekrant, Het Gezeefde Gedicht en Meander.
Er verschenen twee chapbooks: Orgelpunt (2017) en Mondjesmaat (2020).
Haar officiële poëziedebuut Sterke Schoenen werd in april 2023 uitgegeven bij De Zeef.
Om haar poëtica verder te ontwikkelen en te verdiepen volgt Vera Steenput regelmatig cursussen, workshops en feedbacksessies zoals aan de SchrijversAcademie, bij Wisper en De van Strijtemse School.
Tijdens lezingen combineert zij poëzie desgewenst verrassend met muziek op een van haar handdraaiorgels.
Meer info is te vinden op https://www.auteurslezingen.be/ en haar persoonlijke website https://www.verasteenput.be/
Fatwa voor een fietsendief
Alle onderdelen van mijn gestolen
mobiliteit zullen aantreden
als een leger van spaken dat zich
onbarmhartig door je leden boort
en het schijnbaar onscheidbare
paar van man en fiets knalt
zonder remmen tegen de muur.
Ik hoor een nek die kraakt.
Eén voor één worstelen je geliefden
met braakneigingen. Ze scheuren
zich voorgoed van je af.
Probeer om te keren.
(Wedstrijdgedicht Oostende 2018)
Aan de dirigent
Dit continent, deze oude dame,
staat op een dijk bij windkracht acht
het gaat onzacht, te groot, te grof.
Haar jas waait open,
nooit lagen verschillen zo bloot.
Ze kraakt, vaste waarden
kwijtgeraakt, vroeger is verloren
nieuwe tijden onverwacht geboren.
Crescendo in het halfrond
stemmen pakken woorden af,
herhalen, vechten heftig.
Ze strijken tegen de haren in,
blazen haar net niet omver,
slagwerk tussen de ribben.
Wie hoort nog mildheid in
de toon, wie denkt nog aan
het welzijn van deze sleetse vrouw.
Aangebroken is uw krachtproef,
u moet het beeld vernieuwen
voor iemand de lijnen sluit.
Luister naar alle klanken,
maak onze voormoeder los
van de traditie, vind haar weer uit,
vul haar in met meer dan ambacht.
Begin met een mokerslag
vervolg met fijnbesnaarde woorden.
Neem initiatief, vertrouw het orkest.
Alles staat in de partituur
maar de uitvoering bepaalt
of er nog hoop is.
(recent werk)
Kolonie 1965
Hij moet wat losser komen, meent moeder
en ze stuurt hem drie weken naar zee.
Dat is eenentwintig dagen golven tellen,
genoeg voor een leven.
Dat is je tanden voelen plakken
door een Babelut.
Dat is spelen met je schoen
strepen trekken in het zand.
Dat is kijken naar de vriendjes
die wat verder forten bouwen.
Tot de leidster fluit
dat we morgen naar huis gaan.
(Uit Mondjesmaat)
Opsporingsbericht
Op de dag van zijn verdwijning
droeg het kind
een camouflagebroek
een zwart-wit geblokte sjaal
een baard
en de angst van zijn moeder
(Uit Sterke Schoenen)
Ondergang van een sprookjeswereld
Zij daar gooien met schoenen.
Wij hier verliezen onze muiltjes.
Zij kwamen vergezeld door Grijze Wolven
en knabbelen aan ons huis.
Als meisjes zonder handen
spinnen wij geen garen.
Ze repelen onze zaaddozen
leeg en stelen als de ra-
zende honger aanvalt.
Wij halen de knuppel uit de zak,
verdedigen onze ezel die
zich niet langer strekt.
Met zwavelstokjes
toveren zij een tijdbom
uit hun tondel.
Wij prikken ons aan
spijkerharde pieken
van hun getallen;
het bos wordt zwart.
Iedereen bloedt.
In de wieg van de beschaving
lachen de Broeders
Grimm.
(Uit Orgelpunt)