Jessica Thienpont
In mijn familie ben ik gekend voor het verzinnen van rijmelarijen voor allerhande gelegenheden.
Omdat ik graag wat meer diepgang in mijn schrijfsels wilde, startte ik in januari 2022 in de van Strijtemse school.
In tegenstelling tot vele van mijn collega dichters, kan ik niet schrijven op commando. Het komt of het komt niet. Maar als het lukt, geeft het een enorme voldoening.
Ik schrijf eenvoudig, vaak vanuit eigen emoties en ik geloof dat poëzie ontstaat vanuit nieuwsgierigheid, het leert mij anders kijken. Voor mij is poëzie een veilige plek om te zoeken naar mijn eigen stem, ook als die soms nog een beetje wankelt.
Lieve Onbekende
Er was nog plaats op de parking
ik zag het niet
schuifel binnen en sluit aan
dacht eerst niet te komen maar
zo ben ik niet
al die mensen hier en
ik hoor geen verdriet
enkel een voorlezer en muziek
ik begrijp het niet
vanwaar die tranen
ik ken je niet
Rode draad
Haar handen breien
verhalen naast haar stoel
een mand vol tijd
kleine kluwens van ooit
herinneringen die rafelen
ze raakt de draad kwijt in
een patroon
dat niemand voor haar schreef
een deken tegen de kou van
het vergeten
dan blijft alleen het ritme over
elke steek
in stilte gevangen
Stilte
Er is een stille tuin
geen bomen die ruisen
of vogels die fluiten
vlinders op bloemen
maar die hoor je niet
enkel de bijen zoemen
in het midden staat een bank
genietend staar ik vooruit
stilte dat is toch
het mooiste geluid
Geïnspireerd door J.C. Van Schagen
Wervelwind
Ik zie van in de deuropening
een beslapen bed
een eenzame sok
tussen stroken kerstpapier
een beschimmeld broodje
een lege kop thee
op de vensterbank een kerstboom
foto’s met opgekrulde kanten
rolgordijnen gesloten
naast een neusspray op de boekenplank
twee kurkdroge cactussen
koperen muntstukken in een karaf
stof op de piano
een kaal kledingrek
een make-up tafel zonder make-up
Hoe ik
moe getergd en
neergehaald
altijd op mijn hoede
naïef hopend
En jij
gespeeld charmant en
zelfzuchtig
altijd de hoofdrol
op zoek naar
Jij en ik
die dunne lijn tussen
liefde en haat
Thuis
Hoe je gelukkig bent zonder mij
je wist het al zo lang
dit gaat niet voorbij
een pluim op eigen hoed
hoe je keuzes maakt
opkomt voor wat je doet
hoe je zelf de eindjes knoopt
met niemand rekening houdt
en naast de lijntjes loopt
of je ’s morgens niet te veel tijdrekt
je de bus niet mist
en je wel de deur dichttrekt
wat je eet en waar je slaapt
soms bekruipt het mij
of je veilig op bestemming bent geraakt
laat het weten nog één keer
als je schrijft ‘ik ben thuis’
schrik ik, telkens weer