William Deraedt
William Deraedt. Dichter bij toeval.
Geboren Liedekerkenaar, al een kwarteeuw Brusselaar.
Proza en poëzie mijn passie. Naast muziek, film en foto, theater, dans en beeldende.
De wereld is mij zeker niet vreemd maar het leven is mij liever
soms valt een schaduw
op de verkeerde plek
zoals sneeuw in zomer
een bedelaar in maatpak
het dolle herfstblad in een windstille ochtend
dan ben je op het foute moment op de juiste plek
Kandinsky die in het halfduister
abstract ontdekte
of Turner, die vuile vlek die zeelandschap wordt
---
ooit zal het zonsondergang zijn
voor altijd, nooit meer
het krieken van een dag
de vogeltjes, geen Bach meer of Raveel
alleen het diepe donker
van een wereld die verdwijnt
enkel nog het stof, die atmosfeer
van poëzie natuurlijk
die volmaakte stilte
van een ooit was en nooit meer
---
door het open raam
valt het daglicht, helder als water
in de tuin het witte linnen in de lucht
de geur van Lelietje van Dalen en gras
een dag nog helemaal te beginnen
zo volkomen als brood, net uit de oven
---
altijd ligt de poëzie op straatHungry with 4 children
I am poor. Meer hoeft niet.Only for weed, nog zoiets.I will die soon.
Je suis seul.
En dan :
I exist.
Dat is een heel gedicht.
---
hoe wankel de regenboog
dat geringe moment, breekbaar als enkelfijn glas
zo’n overschot van de tijdloze verwondering, die haast
kleurrijke geur van Magnolia in de vroege lente
een secondenlange wijdopen hemelpoort van water en zon
waar je nooit vluchtig, laat staan
snel doorheen loopt, enkel maar
die kortverlegen oogopslag van twee pas verliefden
---
iemand trekt een voor in het zand
en wacht op de zee en dat onvermijdelijke
wissen van het hier en nu
het voor even mogen zijn, beetje
zoals het leven van jij en ik, het is gebeurd en dus
kan het nooit meer ongebeurd zijn
---